Historia bocznej linii kolejowej: Koźle-Baborów-Opawa

Budowa linii kolejowej z Koźla do Baborowa i dalej za granicę do Opawy była idealnym przykładem jak po zmianie prawa istniejące bocznice kolejowe przemianowano na pełnoprawne szlaki. Ten artykuł opisuję historię tego traktu do czasów II wojny światowej.

Historia cukrowni w Reńskiej Wsi, położonej niedaleko Kędzierzyna, sięga drugiej połowy XIX wieku. Zakład powstał w odpowiedzi na rosnące zapotrzebowanie na cukier buraczany. Budowa cukrowni rozpoczęła się w latach 60. XIX wieku (prowadziła działalność już na pewno w 1864 roku.), a jej lokalizacja była strategiczna ze względu na bliskość żłób buraczanych oraz rozwijającej się sieci kolejowej. Krótko po uruchomieniu działalności cukrownia zatrudniała 150 osób1.

W 1882 roku, w rejonie, gdzie Kolej Podsudecka przebiega najbliżej wsi Większyce (dzisiejsze okolice przystanku Pokrzywnica), rozpoczęto prace nad budową bocznicy kolejowej prowadzącej do cukrowni w Reńskiej Wsi. Bocznica została zaprojektowana w taki sposób, że pociągi jadące z Głogówka w kierunku Koźla mogły bez zmiany czoła, pokonując łuk w prawo, wjeżdżać na teren zakładu, przecinając wcześniej pola położone między Radziejowem a Większycami.

Ta pierwsza bocznica prowadząca do cukrowni, wyprowadzona z okolic obecnego przystanku Pokrzywnica, nie była jednocześnie pierwszym odcinkiem planowanej linii do Baborowa. Ze względu na konieczność przeprowadzania skomplikowanych i czasochłonnych manewrów przy formowaniu pociągów do Kędzierzyna (oraz do wspomnianej Rozwadzy) na przystanku w Pokrzywnicy, rozpoczęto przygotowania do budowy nowej bocznicy "z drugiej strony". Miała ona umożliwić bezpośredni dojazd do Reńskiej Wsi od Koźla, eliminując potrzebę dodatkowych manewrów.