Osobowe, a jednak dalekobieżne. Takimi pociągami słynęła Magistrala Podsudecka
Osobowym z Katowic do Zielonej Góry? Z Mysłowic do Stronia Śląskiego? A może nocnym z Jeleniej Góry do Krakowa, z dzieckiem jadącym na badania? Tak kiedyś podróżowało się Magistralą Podsudecką. Te pociągi zatrzymywały się w małych miejscowościach, a po kilku godzinach dojeżdżały na drugi koniec Śląska lub jeszcze dalej. Po drodze zmieniały się krajobrazy, pasażerowie, a czasem także lokomotywy. Zróbcie sobie kawę. Będzie o przedwojennym pośpiesznym do Berlina, powojennym osobowym do Zielonej Góry i "Hanysie", którym można było przejechać całą linię 137.
Określenie „osobowy dalekobieżny” brzmi dziś trochę osobliwie, ale kiedyś dobrze oddawało charakter takiego połączenia. „Osobowy” oznaczał kategorię pociągu, a „dalekobieżny” opisywał zasięg jego trasy. Jeden skład mógł rano dowieźć uczniów do szkoły w Nysie, a kilka godzin później przywieźć do Legnicy kogoś, kto wsiadł jeszcze na Górnym Śląsku. Dla obu pasażerów był użyteczny z zupełnie innego powodu.
Właśnie na tym polegała siła tych połączeń. Wsiadało się na swojej stacji i można było jechać dalej bez przesiadki. Kto potrzebował dojechać do sąsiedniego miasta, korzystał z tego samego pociągu co rodzina wybierająca się w odwiedziny na drugi koniec regionu. Rozkład pozwalał połączyć obie potrzeby w jednym kursie.